คังโกะยากิ

วัตถุดิบหลัก

แป้งสาลี, ผักป่าภูเขา, ถั่วแดงอาซูกิ, ฟักทองญี่ปุ่น, เห็ด, หัวไชเท้าหั่นฝอยตากแห้ง (คิริโบชิไดคง), ผักดอง และวัตถุดิบตามฤดูกาลอื่นๆ

ประวัติและที่มา

ในพื้นที่สึกุอิซึ่งเป็นเขตภูเขาที่ไม่เหมาะกับการปลูกข้าว มีการปลูกธัญพืชจำพวกข้าวสาลีและถั่ว จนวัฒนธรรมการกินอาหารจากแป้งที่มีข้าวสาลีเป็นหลักหยั่งรากลง ในสมัยเอโดะ มีการนำอุรุกะ (เครื่องในปลาอายุดองเกลือ) หรือมิโสะมาห่อด้วยแผ่นแป้ง แล้วทำให้สุกแบบนึ่งและอบไปพร้อมกัน (มุชิยากิ) ในขี้เถ้าร้อนของเตาอิโรริ (เตาไฟแบบฝังพื้น) ว่ากันว่าชื่อมาจากรูปร่างที่คล้ายกลอง “คักโกะ” ซึ่งเป็นกลองของดนตรีกางากุ (ดนตรีราชสำนักญี่ปุ่น)

โอกาสและฤดูกาลที่รับประทาน

เป็นที่นิยมมาช้านานในฐานะของว่างในบ้าน ที่เปลี่ยนไส้ไปตามฤดูกาลเพื่อเพลิดเพลินกับรสชาติของแต่ละฤดู ในสมัยเอโดะรับประทานเป็นอาหารกลางวันหรือของว่าง

วิธีรับประทาน

ห่อไส้ตามฤดูกาลด้วยแป้งสาลีที่หมักให้ขึ้นเล็กน้อย ย่างเบาๆ แล้วนึ่งก่อนรับประทาน

วัตถุดิบและวิธีทำแตกต่างกันตามภูมิภาคและครัวเรือน ข้อมูลนี้ไม่ใช่คำแนะนำด้านวัตถุดิบ ภูมิแพ้ หรือข้อจำกัดด้านอาหารของร้านใดร้านหนึ่ง