เครื่องดื่มที่สะท้อนท้องถิ่น
ค้นหาสาเก โชจู คราฟต์เบียร์ ไวน์ ชา อุเมะชุ และเครื่องดื่มท้องถิ่นตามประเภทและจังหวัด
โชจู
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
คุมะโชจู
43 คุมาโมโตะ
โชจูข้าวจากเขตคุมะและเมืองฮิโตโยชิ จังหวัดคุมาโมโตะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "คุมะ" ผลิตจากข้าวในประเทศ โคจิข้าว และน้ำในท้องถิ่น ในแอ่งคุมะที่แม้อยู่ทางใต้แต่ฤดูหนาวเย็นและอุณหภูมิแปรปรวนมาก
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ชาคางะโบฉะ
17 อิชิคาวะ
ชาคั่วของจังหวัดอิชิกาวะที่ทำจากก้านชาคุณภาพดีนำไปคั่ว มีกลิ่นหอมคั่วและความหวานตามธรรมชาติ แบ่งตามระดับการคั่วเป็นคั่วอ่อน คั่วกลาง และคั่วเข้ม แคว้นคางะส่งเสริมการปลูกชาในสมัยเอโดะ และในปี 1902 ชาก้านคั่วที่ขายในคานาซาวะได้รับความนิยม เมื่อเปิดเผยวิธีทำแล้วจึงแพร่หลายไปทั่วจังหวัด
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชาคาโกชิมะ
46 คาโกชิมะ
ชาที่ผลิตในจังหวัดคาโกชิมะ อากาศอบอุ่นทำให้ปลูกพันธุ์ได้ตั้งแต่พันธุ์เก็บเร็วถึงพันธุ์เก็บช้า ฤดูเก็บใบชาจึงยาว และชาใหม่ที่เริ่มปลายเดือนมีนาคมเรียกว่า "ฮาชิริชินฉะ" แคว้นซัตสึมะส่งเสริมการปลูกชาในสมัยเอโดะ คำท้องถิ่น "ฉะอิปเปะ" เป็นคำต้อนรับชวนแขกดื่มชา และ "ฉะบุชิ" ทำโดยรินชาเขียวลงบนปลาโอแห้งขูดกับมิโสะข้าวบาร์เลย์
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ชาคิคุงาวะนึ่งนาน
22 ชิซูโอกะ
ชาเขียวนึ่งนานจากจังหวัดชิซุโอกะที่ขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) กับกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง เดิมชาจากคิคุงาวะและพื้นที่โดยรอบถือว่ามีรสฝาดมาก การวิจัยตั้งแต่ราวปี 1952 นำไปสู่การนึ่งใบชานานขึ้น พื้นที่นี้จึงเป็นที่รู้จักในฐานะต้นกำเนิดของชานึ่งนาน น้ำชามีสีเขียวอมเหลืองเข้ม รสนุ่ม กลิ่นหอม และมีอูมามิกับความกลมกล่อม
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชานัมบุ
19 ยามานาชิ
ชาที่ปลูกในเมืองนัมบุ เมืองใต้สุดของจังหวัดยามานาชิ ระดับความสูงต่ำ อากาศอบอุ่น ฝนชุก และหมอกตามลุ่มแม่น้ำฟูจิถือว่าเหมาะกับการปลูกชา มีการนำพันธุ์ยาบุกิตะเข้ามาราวปี 1955 และนึ่งใบชาค่อนข้างสั้น ทำให้รสสดชื่น มีบันทึกที่บ่งว่าพื้นที่เคียวนันปลูกชามาตั้งแต่สมัยมุโรมาจิ
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชายามาโตะ
29 นารา
ชาที่ปลูกบนที่สูงอากาศเย็นระดับ 200 ถึง 500 เมตรในจังหวัดนาระ โดยมีที่ราบสูงยามาโตะเป็นศูนย์กลาง ความต่างของอุณหภูมิเช้าเย็นและน้ำที่อุดมทำให้มีกลิ่นหอมสูงและรสเข้ม มีทั้งเซนฉะ คาบุเซฉะ เทนฉะ และบันฉะ เล่ากันว่าเริ่มในปี 806 เมื่อคูไคและคณะนำเมล็ดชาจากจีนสมัยถังมาหว่านที่วัดในอุดะ ที่เมืองโอโยโดยังมีบันฉะตากแดดด้วย
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชาอิเสะ
24 มิเอะ
ชื่อเรียกรวมของชาที่ผลิตในจังหวัดมิเอะ ในพื้นที่โฮคุเซที่เชิงเทือกเขาซูซูกะ ชาหลักคือคาบุเซฉะที่บังแสงแดดก่อนเก็บเกี่ยว ส่วนพื้นที่ตอนกลางและตอนใต้ทำเซนฉะนึ่งนานเป็นหลัก มีบันทึกว่ามีการทำชาที่วัดแห่งหนึ่งในยกไกจิสมัยเฮอัน และแคว้นอิเสะเป็นแหล่งผลิตชาสำคัญในสมัยเอโดะ
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชาอูจิ
26 เกียวโต
ชาจากยามาชิโระในเกียวโตที่สัมผัสได้ผ่านภูมิทัศน์และวัฒนธรรมชา
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ชาโกอิชิ
39 โคจิ
ชาหมักหลังที่สืบทอดในเมืองโอโทโยะ จังหวัดโคจิ และว่ากันว่าทำมาราว 400 ปี ใบชาที่นึ่งแล้วจะหมักด้วยรา จากนั้นนำไปทับด้วยหินแบบผักดอง การหมักสองขั้นตอนนี้ทำให้แบคทีเรียกรดแลคติกเพิ่มขึ้นและเกิดรสเปรี้ยวอมหวาน ชื่อมาจากใบชาที่ตากแดดดูคล้ายหมากโกะสีดำ ในปี 2018 เทคนิคการทำชาหมักแห่งเทือกเขาชิโกกุซึ่งรวมชานี้ ได้รับเลือกเป็นวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ซึ่งควรจัดทำบันทึกไว้
เครื่องดื่มท้องถิ่น
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
มิกิ
46 คาโกชิมะ
เครื่องดื่มหมักกรดแลคติกที่สืบทอดมานานบนเกาะอามามิโอชิมะ ทำจากแป้งข้าว มันเทศดิบ และน้ำตาล มีเนื้อข้นคล้ายโจ๊ก เมื่อทำเสร็จใหม่ ๆ จะมีรสหวาน และเมื่อหมักนานขึ้นจะมีรสเปรี้ยวคล้ายโยเกิร์ต เล่ากันว่าชื่อมาจาก "มิกิ" ที่หมายถึงสาเกถวายเทพเจ้า บนเกาะอามามิโอชิมะทำขึ้นในเทศกาลเก็บเกี่ยวเดือนสิงหาคมและเทศกาลหมู่บ้านวันที่ 9 เดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติ
โชจู
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ริวกิวอาวาโมริ
47 โอกินาวะ
สุรากลั่นของโอกินาวาที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ริวกิว" หมักจากโคจิข้าวที่เพาะด้วยราโคจิดำทั้งหมด และอาวาโมริที่เก็บบ่มตั้งแต่ 3 ปีขึ้นไปเรียกว่า "คูซุ"
เครื่องดื่มท้องถิ่น
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ริวกิวโมโรมิสุ
47 โอกินาวะ
เครื่องดื่มจากจังหวัดโอกินาวาที่ขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) กับกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง เป็นเครื่องดื่มไม่อัดแก๊สสีอำพันที่ทำจากกากโมโรมิของอาวาโมริริวกิว กรดหลักคือกรดซิตริก จึงมีรสเปรี้ยวแต่ไม่มีกลิ่นฉุนแบบน้ำส้มสายชู กากที่ใช้มาจากการหมักอาวาโมริด้วยโคจิดำแบบใช้โคจิทั้งหมด (เซ็นโคจิชิโกมิ) ซึ่งทำให้มีกรดซิตริกมาก
โชจู
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สัทสึมะโชจู
46 คาโกชิมะ
สุรากลั่นจากคาโกชิมะที่สะท้อนมันเทศ น้ำ และฝีมือการกลั่นของท้องถิ่น
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกคิตากาตะ
07 ฟุกุชิมะ
สาเกจุนไมจากเมืองคิตากาตะและเมืองนิชิไอซุ จังหวัดฟุกุชิมะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "คิตากาตะ" ผลิตจากข้าวในพื้นที่และน้ำใต้ดินที่อ่อนมากจากหิมะหนาทางตอนเหนือของแอ่งไอซุ ประวัติการหมักสาเกสืบย้อนไปถึงโรงหมักที่มีบันทึกในปี 1631 และมาตรฐานการผลิตกล่าวถึงหน่อไม้ฝรั่งและโซบะยามาโตะว่าเข้ากันได้ดี
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกชิงะ
25 ชิงะ
สาเกจากจังหวัดชิงะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ชิงะ" ผลิตจากข้าวที่เก็บเกี่ยวและน้ำที่สูบในจังหวัด โดยใช้เพียงข้าวขัดสี โคจิข้าว และน้ำ น้ำใต้ดินจากภูเขารอบทะเลสาบบิวะช่วยให้ได้ข้าวคุณภาพดี และสาเกหมักอย่างช้า ๆ ในฤดูหนาวที่หนาวเย็นของแอ่ง มาตรฐานการผลิตอธิบายว่ามีความหวานและอูมามิเต็มรสจากข้าว และกล่าวถึงฟุนะซูชิควบคู่กับสาเกในฐานะอาหารหมักขึ้นชื่อของชิงะ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกชิซุโอกะ
22 ชิซูโอกะ
สาเกจากจังหวัดชิซุโอกะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ชิซุโอกะ" หมักด้วยน้ำที่สูบในจังหวัดและยีสต์ชิซุโอกะที่จังหวัดและสหกรณ์ผู้ผลิตสาเกชิซุโอกะร่วมกันพัฒนา น้ำใต้ดินและน้ำพุที่มาจากภูเขาฟูจิและภูเขาอื่น ๆ ส่วนใหญ่เป็นน้ำอ่อน ซึ่งมาตรฐานการผลิตเชื่อมโยงกับสาเกรสเบาและอูมามิละมุน และยังกล่าวถึงซาชิมิปลาโอและปลาทูน่าสด และปลาข้าวสารดิบว่าเข้ากันได้ดี
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกชินาโนะโอมาจิ
20 นากาโนะ
สาเกจากเมืองโอมาจิและหมู่บ้านมัตสึกาวะ จังหวัดนากาโน ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ชินาโนะโอมาจิ" ใช้ข้าวอย่างมิยามะนิชิกิและฮิโตโกโกจิจากนาข้าวที่กำหนดในพื้นที่ และน้ำท้องถิ่นซึ่งส่วนใหญ่มาจากหิมะละลายของเทือกเขาแอลป์เหนือ นึ่งข้าวทั้งหมดด้วยโคชิกิ และทำโคจิเป็นชุดไม่เกิน 100 กิโลกรัมตั้งแต่ขั้นโมริเป็นต้นไป มาตรฐานการผลิตกล่าวถึงผักป่าอย่างยอดทาระและโคชิอาบุระว่าเข้ากันได้ดี
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกซางะ
41 ซากะ
สาเกที่หมักในจังหวัดซางะด้วยน้ำที่ตักในจังหวัด ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ซางะ" ด้วยพื้นหลังของที่ราบซางะซึ่งเป็นแหล่งปลูกข้าวสำคัญของคิวชู เชื่อกันว่าการหมักสาเกเฟื่องฟูขึ้นหลังนาเบชิมะ นาโอมาสะ เจ้าแคว้นซางะส่งเสริมในปลายสมัยเอโดะ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกทตโตริ
31 ทตโตริ
สาเกจุนไมจากจังหวัดทตโตริที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ทตโตริ" ผลิตจากข้าวที่เก็บเกี่ยวและน้ำที่สูบในจังหวัด นึ่งข้าวด้วยโคชิกิ และใช้ข้าวโคจิไม่น้อยกว่าร้อยละ 20 หลายชนิดว่ากันว่ารสชาติเด่นขึ้นเมื่ออุ่น และมาตรฐานการผลิตกล่าวถึงอาหารรสอูมามิเข้มข้นอย่างปูมัตสึบะว่าเข้ากันได้ดี
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกนากาโน
20 นากาโนะ
สาเกจากจังหวัดนากาโนที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "นากาโน" ผลิตจากข้าวที่เก็บเกี่ยวและขัดสีในนากาโนและน้ำที่สูบในจังหวัด อาศัยข้าวจากแอ่งที่อุณหภูมิกลางวันกลางคืนต่างกันมากและน้ำใสจากภูเขา มาตรฐานการผลิตอธิบายว่ามีรสเข้มข้นแต่สะอาดและกลิ่นละมุน เข้ากับอาหารรสจัดที่ใช้มิโซะและผักดอง
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกนาดะโกโก
28 เฮียวโงะ
สาเกจากเขตนาดะและฮิงาชินาดะของโกเบ อาชิยะ และนิชิโนมิยะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "นาดะโกโก" การหมักสาเกที่นี่พัฒนาขึ้นด้วยลมหนาวจากเทือกเขาร็อกโก น้ำใต้ดินอย่าง "มิยามิซุ" และฝีมือของช่างหมักทัมบะโทจิ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกนีงาตะ
15 นีงาตะ
ทำความรู้จักสาเกท้องถิ่นผ่านข้าว น้ำ และฝีมือของโรงหมักในนีงาตะ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกฟุกุโอกะ
40 ฟุกุโอกะ
สาเกจากจังหวัดฟุกุโอกะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ฟุกุโอกะ" หมักด้วยน้ำอ่อนหรือน้ำค่อนข้างอ่อนที่สูบในจังหวัด ด้วยวิธีที่เหมาะกับน้ำอ่อน โดยเลี้ยงโคจิอย่างพิถีพิถันให้ข้าวละลายได้ดี มาตรฐานการผลิตอธิบายว่าเข้ากับอาหารฟุกุโอกะรสหวานเค็มอย่างโกมะซาบะ เมนไทโกะ โมตสึนาเบะ และชิคุเซนนิ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกมินามิไอซุ
07 ฟุกุชิมะ
สาเกจุนไมจากเมืองมินามิไอซุ จังหวัดฟุกุชิมะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "มินามิไอซุ" ผลิตจากข้าวและน้ำในพื้นที่ อาศัยน้ำอ่อนจากเขตที่มีหิมะตกกว่า 9 เมตรต่อปี และโรงหมักที่หิมะปกคลุมช่วยรักษาอุณหภูมิให้คงที่ มาตรฐานการผลิตระบุว่านิยมดื่มคู่กับอาหารจากผักป่าและเห็ดหมักเกลือมาช้านาน
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกมิเอะ
24 มิเอะ
สาเกจากจังหวัดมิเอะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "มิเอะ" หมักด้วยน้ำที่สูบในจังหวัด ซึ่งในฤดูหนาวมีลมแห้งและหนาวอย่างซูซูกะโอโรชิพัดข้ามภูเขา ว่ากันว่าการหมักสาเกเฟื่องฟูขึ้นเพื่อต้อนรับผู้แสวงบุญที่ศาลเจ้าอิเสะ และมาตรฐานการผลิตอธิบายว่ามีรสอบอุ่นกลมกล่อม เข้ากับอาหารทะเลที่มีไขมันน้อย
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกยามางาตะ
06 ยามากาตะ
สาเกจากจังหวัดยามางาตะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ยามางาตะ" หมักด้วยน้ำอ่อนใสที่มีธาตุเหล็กน้อยซึ่งสูบในจังหวัดและได้มาจากหิมะหนาในฤดูหนาว ฤดูหนาวที่หนาวจัดเหมาะกับการหมักแบบกินโจที่อุณหภูมิต่ำเป็นเวลานาน มาตรฐานการผลิตอธิบายว่ามีรสนุ่มและใส
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกยามานาชิ
19 ยามานาชิ
สาเกจากจังหวัดยามานาชิที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ยามานาชิ" หมักด้วยน้ำอ่อนที่สูบในจังหวัดจากระบบน้ำที่กำหนดไว้บริเวณเชิงเขาแอลป์ใต้ ยัตสึงาตาเกะ ชิจิบุ และภูเขาฟูจิกับมิซากะ และหมักอย่างช้า ๆ ในฤดูหนาวที่หนาวเย็น ในดินแดนที่ไม่มีทางออกทะเลแห่งนี้ สาเกถูกดื่มคู่กับอาหารหมักเกลือ อาหารแห้ง และอาหารที่ใช้มิโซะมาช้านาน มาตรฐานการผลิตอธิบายว่ามีรสนุ่มที่เข้ากับอาหารรสเค็ม
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกอาโอโมริ
02 อาโอโมริ
สาเกจากจังหวัดอาโอโมริที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "อาโอโมริ" ผลิตจากข้าวที่เก็บเกี่ยวและน้ำที่สูบในจังหวัด และใช้ฤดูหนาวอันหนาวจัดของอาโอโมริหมักอย่างช้า ๆ ที่อุณหภูมิต่ำแบบกินโจ มาตรฐานการผลิตยังกล่าวถึงซาชิมิปลาตาเดียวและหอยเชลล์สด รวมถึงปลิงทะเลดองน้ำส้มว่าเข้ากันได้ดี
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกอิตามิ
28 เฮียวโงะ
สาเกจากเมืองอิตามิ จังหวัดเฮียวโงะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "อิตามิ" หมักด้วยน้ำท้องถิ่นจากภูเขานางาโอยามะและเทือกเขาโฮคุเซ็ตสึ ซึ่งเชื่อกันว่ากลายเป็นน้ำกระด้างปานกลางเมื่อไหลผ่านชั้นดิน และกรองด้วยถ่านกัมมันต์ สาเกอิตามิซื้อขายในราคาสูงที่เอโดะ และว่ากันว่าในปี 1743 ตระกูลโคโนเอะได้มอบตราประทับร้อนให้แต่ละโรงหมักเพื่อแยกจากของเลียนแบบ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกอิวาเตะ
03 อิวาเตะ
สาเกจากจังหวัดอิวาเตะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "อิวาเตะ" อาศัยน้ำใต้ดินในท้องถิ่น ฤดูหนาวที่หนาวจัด และนัมบุโทจิ ซึ่งถือเป็นกลุ่มช่างหมักสาเกที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น มาตรฐานการผลิตยังกล่าวถึงฮิตสึมิ อาหารท้องถิ่น ว่าเข้ากันได้ดี
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกฮากุซัง
17 อิชิคาวะ
สาเกจากเมืองฮากุซัง จังหวัดอิชิกาวะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ฮากุซัง" พื้นที่นี้อาศัยน้ำใต้ดินจากเนินตะกอนแม่น้ำเทโดริซึ่งมีต้นน้ำจากภูเขาฮากุซัง และสืบทอดประเพณีอันยาวนานของ "คิคุซาเกะ"
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกฮางิ
35 ยามากุจิ
สาเกจากเมืองฮางิและเมืองอาบุ จังหวัดยามางุจิ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ฮางิ" ใช้ข้าวที่เก็บเกี่ยวในพื้นที่และน้ำอ่อนจากธรณีภูเขาไฟในท้องถิ่น สืบทอดเทคนิคของช่างหมักโอสึโทจิ
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกฮาริมะ
28 เฮียวโงะ
สาเกจากส่วนของจังหวัดเฮียวโงะทางตะวันตกของช่องแคบอากาชิและทางใต้ของเทือกเขาชูโงกุ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ฮาริมะ" ผลิตจากข้าวยามาดะนิชิกิที่เก็บเกี่ยวในเฮียวโงะเท่านั้นและน้ำที่สูบในพื้นที่ บันทึกฮาริมะโนะคุนิฟูโดกิสมัยนาระกล่าวถึงการหมักสาเกด้วยโคจิข้าว และข้าวยามาดะนิชิกิถูกพัฒนาขึ้นที่สถานีทดลองข้าวสาเกของเฮียวโงะในปี 1936
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกเกียวโต
26 เกียวโต
สาเกจากจังหวัดเกียวโตที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "เกียวโต" หมักด้วยน้ำที่สูบในจังหวัด ฤดูหนาวที่หนาวจัด ทั้งหิมะหนาทางเหนือและความหนาวเย็นของแอ่งเกียวโต ช่วยให้การหมักเป็นไปอย่างช้า ๆ ราชสำนักมีหน่วยงานดูแลการหมักสาเกตั้งแต่สมัยเฮอัน และมาตรฐานการผลิตอธิบายว่าเป็นสาเกที่ส่งเสริมอาหารเกียวโตซึ่งใช้น้ำซุปดาชิเป็นหลัก
สาเก
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
สาเกโทเนะนุมาตะ
10 กุนมะ
สาเกจากพื้นที่โทเนะนุมาตะทางตอนเหนือของจังหวัดกุมมะ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "โทเนะนุมาตะ" ใช้ข้าวอย่างโกเฮียคุมังโงกุและโคชิฮิการิที่เก็บเกี่ยวในพื้นที่ น้ำแม่น้ำและน้ำใต้ดินที่ไหลผ่านชั้นตะกอนของทะเลสาบนุมาตะโบราณ และยีสต์ของกุมมะหรือยีสต์ประจำโรงหมัก มาตรฐานการผลิตกล่าวถึงผักป่าท้องถิ่นอย่างหน่อฟุกิและยอดทาระว่าเข้ากันได้ดี
โชจู
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
อิกิโชจู
42 นางาซากิ
โชจูข้าวบาร์เลย์จากเมืองอิกิ จังหวัดนางาซากิ ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "อิกิ" ผลิตตามวิธีดั้งเดิมจากโคจิข้าวและข้าวบาร์เลย์ในสัดส่วนราว 1:2 กับน้ำจากบนเกาะ และอิกิถือเป็นแหล่งกำเนิดของโชจูข้าวบาร์เลย์
อุเมะชุและลิเคียวร์
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
อุเมะชุวากายามะ
30 วาคายามะ
อุเมะชุจากจังหวัดวากายามะที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "วากายามะอุเมะชุ" ใช้เฉพาะลูกบ๊วยเขียวหรือบ๊วยสุกสดที่เก็บในจังหวัด แช่ในสุราภายในจังหวัดอย่างน้อย 90 วัน และเก็บบ่มกับบรรจุขวดในจังหวัดเช่นกัน มาตรฐานระบุว่าเมื่อความต้องการบ๊วยดองลดลง ผู้ผลิตสาเกเริ่มทำอุเมะชุจากบ๊วยที่เก็บได้ในช่วงนอกฤดูผลิตสาเก การทำอุเมะชุจึงแพร่หลายทั่วจังหวัด
เครื่องดื่มท้องถิ่น
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ฮิยาชิอาเมะ
39 โคจิ
เครื่องดื่มท้องถิ่นของจังหวัดโคจิ ทำโดยเคี่ยวน้ำเชื่อมข้าว น้ำตาล และน้ำขิงคั้นในหม้อจนเป็นไซรัป แล้วผสมน้ำดื่ม มีกลิ่นขิงสดชื่นและบางครั้งผสมโซดา ในฤดูหนาวจะผสมน้ำร้อนดื่มเป็น "อาเมะยุ" ฮิยาชิอาเมะเป็นเครื่องดื่มคลายร้อนที่นิยมในภูมิภาคคันไซตั้งแต่สมัยเอโดะ และเล่ากันว่าการใช้ขิงจากโทสะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้หยั่งรากในโคจิ
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
เกียวกุโระดั้งเดิมยาเมะ
40 ฟุกุโอกะ
ชาเกียวกุโระจากจังหวัดฟุกุโอกะที่ขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) กับกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง ก่อนเก็บเกี่ยวจะคลุมไร่ชาด้วยวัสดุธรรมชาติ เช่น ฟางข้าว ทำให้มีกลิ่นหอมที่เรียกว่า "โออิกะ" และมีรสเข้มข้น อูมามิสูง นุ่มละมุน ความต่างของอุณหภูมิเช้าเย็นทำให้เกิดหมอกยามเช้า และวิธีคลุมด้วยโครงและการเก็บด้วยมือสืบทอดมากว่า 110 ปี
คราฟต์เบียร์
ตัวอย่างผู้ผลิตหรือผลิตภัณฑ์
เบียร์โอค็อตสค์
01 ฮอกไกโด
คราฟต์เบียร์จากคิตามิที่เหมาะกับการค้นพบอาหารและภูมิทัศน์ของฮอกไกโดตะวันออก
โชจู
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
โตเกียวชิมะซาเกะ
13 โตเกียว
โชจูแท้จากหมู่เกาะอิซุของโตเกียว ที่ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "โตเกียวชิมะซาเกะ" มีทั้งแบบมันเทศ ข้าวบาร์เลย์ และแบบผสม ซึ่งล้วนใช้โคจิข้าวบาร์เลย์ เชื่อกันว่าเริ่มจากวิธีกลั่นที่ผู้ถูกเนรเทศในสมัยเอโดะนำมาถ่ายทอด
ไวน์
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ไวน์นากาโน
20 นากาโนะ
ไวน์ที่ทำจากองุ่นที่เก็บเกี่ยวในนากาโน ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "นากาโน" ไร่องุ่นจำนวนมากอยู่สูงกว่า 500 เมตร ในที่สูงอากาศเย็น มีวันแดดดีมากและเนินตะกอนที่ระบายน้ำดี และพื้นที่อย่างคิเคียวงาฮาระในชิโอจิริปลูกองุ่นมาตั้งแต่สมัยเมจิ
ไวน์
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ไวน์ยามากาตะ
06 ยามากาตะ
ไวน์ที่ทำจากองุ่นที่เก็บเกี่ยวในยามากาตะ ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ยามากาตะ" องุ่นปลูกบนเนินที่ระบายน้ำดีในลุ่มแม่น้ำโมกามิ ในภูมิภาคที่ไร่องุ่นขยายตัวจากการปลูกองุ่นพันธุ์เดลาแวร์
ไวน์
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ไวน์ฮอกไกโด
01 ฮอกไกโด
ไวน์ที่ทำจากองุ่นที่เก็บเกี่ยวในฮอกไกโดเท่านั้น ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "ฮอกไกโด" แหล่งปลูกหลักอย่างโยอิจิ อิวามิซาวะ ฟุราโนะ และอิเคดะ มีอากาศเย็นกว่าแหล่งปลูกองุ่นอื่นของญี่ปุ่น แสงแดดยาวนานและอุณหภูมิกลางวันกลางคืนต่างกันมากในฤดูเพาะปลูก
ไวน์
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ไวน์โคชู
19 ยามานาชิ
ไวน์ยามานาชิที่สัมผัสได้ผ่านไร่องุ่น โรงไวน์ และอาหารท้องถิ่น
ไวน์
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ไวน์โอซากะ
27 โอซาก้า
ไวน์ที่ทำจากองุ่นที่เก็บเกี่ยวในโอซากะ ได้รับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ "โอซากะ" เติบโตมาจากแหล่งปลูกองุ่นรับประทานผลสดในย่านคาวาจิ เช่น ฮาบิกิโนะและคาชิวาระ และใช้องุ่นรับประทานผลสดอย่างพันธุ์เดลาแวร์เป็นหลัก