เครื่องดื่มที่สะท้อนท้องถิ่น
ค้นหาสาเก โชจู คราฟต์เบียร์ ไวน์ ชา อุเมะชุ และเครื่องดื่มท้องถิ่นตามประเภทและจังหวัด
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ชาคางะโบฉะ
17 อิชิคาวะ
ชาคั่วของจังหวัดอิชิกาวะที่ทำจากก้านชาคุณภาพดีนำไปคั่ว มีกลิ่นหอมคั่วและความหวานตามธรรมชาติ แบ่งตามระดับการคั่วเป็นคั่วอ่อน คั่วกลาง และคั่วเข้ม แคว้นคางะส่งเสริมการปลูกชาในสมัยเอโดะ และในปี 1902 ชาก้านคั่วที่ขายในคานาซาวะได้รับความนิยม เมื่อเปิดเผยวิธีทำแล้วจึงแพร่หลายไปทั่วจังหวัด
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชาคาโกชิมะ
46 คาโกชิมะ
ชาที่ผลิตในจังหวัดคาโกชิมะ อากาศอบอุ่นทำให้ปลูกพันธุ์ได้ตั้งแต่พันธุ์เก็บเร็วถึงพันธุ์เก็บช้า ฤดูเก็บใบชาจึงยาว และชาใหม่ที่เริ่มปลายเดือนมีนาคมเรียกว่า "ฮาชิริชินฉะ" แคว้นซัตสึมะส่งเสริมการปลูกชาในสมัยเอโดะ คำท้องถิ่น "ฉะอิปเปะ" เป็นคำต้อนรับชวนแขกดื่มชา และ "ฉะบุชิ" ทำโดยรินชาเขียวลงบนปลาโอแห้งขูดกับมิโสะข้าวบาร์เลย์
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ชาคิคุงาวะนึ่งนาน
22 ชิซูโอกะ
ชาเขียวนึ่งนานจากจังหวัดชิซุโอกะที่ขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) กับกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง เดิมชาจากคิคุงาวะและพื้นที่โดยรอบถือว่ามีรสฝาดมาก การวิจัยตั้งแต่ราวปี 1952 นำไปสู่การนึ่งใบชานานขึ้น พื้นที่นี้จึงเป็นที่รู้จักในฐานะต้นกำเนิดของชานึ่งนาน น้ำชามีสีเขียวอมเหลืองเข้ม รสนุ่ม กลิ่นหอม และมีอูมามิกับความกลมกล่อม
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชานัมบุ
19 ยามานาชิ
ชาที่ปลูกในเมืองนัมบุ เมืองใต้สุดของจังหวัดยามานาชิ ระดับความสูงต่ำ อากาศอบอุ่น ฝนชุก และหมอกตามลุ่มแม่น้ำฟูจิถือว่าเหมาะกับการปลูกชา มีการนำพันธุ์ยาบุกิตะเข้ามาราวปี 1955 และนึ่งใบชาค่อนข้างสั้น ทำให้รสสดชื่น มีบันทึกที่บ่งว่าพื้นที่เคียวนันปลูกชามาตั้งแต่สมัยมุโรมาจิ
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชายามาโตะ
29 นารา
ชาที่ปลูกบนที่สูงอากาศเย็นระดับ 200 ถึง 500 เมตรในจังหวัดนาระ โดยมีที่ราบสูงยามาโตะเป็นศูนย์กลาง ความต่างของอุณหภูมิเช้าเย็นและน้ำที่อุดมทำให้มีกลิ่นหอมสูงและรสเข้ม มีทั้งเซนฉะ คาบุเซฉะ เทนฉะ และบันฉะ เล่ากันว่าเริ่มในปี 806 เมื่อคูไคและคณะนำเมล็ดชาจากจีนสมัยถังมาหว่านที่วัดในอุดะ ที่เมืองโอโยโดยังมีบันฉะตากแดดด้วย
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชาอิเสะ
24 มิเอะ
ชื่อเรียกรวมของชาที่ผลิตในจังหวัดมิเอะ ในพื้นที่โฮคุเซที่เชิงเทือกเขาซูซูกะ ชาหลักคือคาบุเซฉะที่บังแสงแดดก่อนเก็บเกี่ยว ส่วนพื้นที่ตอนกลางและตอนใต้ทำเซนฉะนึ่งนานเป็นหลัก มีบันทึกว่ามีการทำชาที่วัดแห่งหนึ่งในยกไกจิสมัยเฮอัน และแคว้นอิเสะเป็นแหล่งผลิตชาสำคัญในสมัยเอโดะ
ชา
วัฒนธรรมเครื่องดื่มของภูมิภาค
ชาอูจิ
26 เกียวโต
ชาจากยามาชิโระในเกียวโตที่สัมผัสได้ผ่านภูมิทัศน์และวัฒนธรรมชา
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
ชาโกอิชิ
39 โคจิ
ชาหมักหลังที่สืบทอดในเมืองโอโทโยะ จังหวัดโคจิ และว่ากันว่าทำมาราว 400 ปี ใบชาที่นึ่งแล้วจะหมักด้วยรา จากนั้นนำไปทับด้วยหินแบบผักดอง การหมักสองขั้นตอนนี้ทำให้แบคทีเรียกรดแลคติกเพิ่มขึ้นและเกิดรสเปรี้ยวอมหวาน ชื่อมาจากใบชาที่ตากแดดดูคล้ายหมากโกะสีดำ ในปี 2018 เทคนิคการทำชาหมักแห่งเทือกเขาชิโกกุซึ่งรวมชานี้ ได้รับเลือกเป็นวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ซึ่งควรจัดทำบันทึกไว้
ชา
ชนิดหรือวิธีทำแบบดั้งเดิม
เกียวกุโระดั้งเดิมยาเมะ
40 ฟุกุโอกะ
ชาเกียวกุโระจากจังหวัดฟุกุโอกะที่ขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ (GI) กับกระทรวงเกษตร ป่าไม้ และประมง ก่อนเก็บเกี่ยวจะคลุมไร่ชาด้วยวัสดุธรรมชาติ เช่น ฟางข้าว ทำให้มีกลิ่นหอมที่เรียกว่า "โออิกะ" และมีรสเข้มข้น อูมามิสูง นุ่มละมุน ความต่างของอุณหภูมิเช้าเย็นทำให้เกิดหมอกยามเช้า และวิธีคลุมด้วยโครงและการเก็บด้วยมือสืบทอดมากว่า 110 ปี