อาซาฮิกาวะราเม็ง

ประวัติและที่มา

สไตล์ของร้านเฉพาะทางที่ก่อตั้งในปี 1947 หลังสงครามไม่นาน และของร้านที่เริ่มจากแผงลอยในปีเดียวกัน ได้แพร่หลายไปทั่วเมือง และกล่าวกันว่าในช่วงนี้เองที่ลักษณะเด่นอย่างน้ำซุปคู่และเส้นที่ผสมน้ำน้อยได้ก่อตัวขึ้น ว่ากันว่าในอาซาฮิกาวะซึ่งการเลี้ยงหมูเฟื่องฟู ได้นำกระดูกหมูมาใช้ประโยชน์ และเริ่มใช้นิโบชิ (ปลาซาร์ดีนตากแห้ง) และคมบุร่วมด้วยเพื่อกลบกลิ่นคาวและเพิ่มรสชาติ

โอกาสและฤดูกาลที่รับประทาน

เป็นที่ชื่นชอบในฐานะอาหารท้องถิ่นของอาซาฮิกาวะ โดยราเม็งโชยุที่ใช้โชยุท้องถิ่นเป็นแบบมาตรฐาน สถานที่ที่มีร้านราเม็งหลายร้านเรียงรายคึกคักไปด้วยนักท่องเที่ยว

วิธีรับประทาน

ผิวหน้าของน้ำซุปจะถูกปกคลุมด้วยน้ำมันปรุงกลิ่นหอม เช่น น้ำมันหมูที่เจียวจนเกรียม เพื่อลดไอน้ำที่ลอยขึ้นจากน้ำซุป ซึ่งเป็นวิธีที่คิดขึ้นเพื่อให้กินได้ร้อน ๆ จนถึงคำสุดท้าย แม้ในอาซาฮิกาวะที่อากาศหนาวจัด

วัตถุดิบและวิธีทำแตกต่างกันตามภูมิภาคและครัวเรือน ข้อมูลนี้ไม่ใช่คำแนะนำด้านวัตถุดิบ ภูมิแพ้ หรือข้อจำกัดด้านอาหารของร้านใดร้านหนึ่ง