อิโมนิ

วัตถุดิบหลัก

เผือกญี่ปุ่น (ซาโตอิโมะ), เนื้อวัว, คนเนียคุ, ต้นหอมญี่ปุ่น (บางครั้งใส่เห็ดชนิดต่างๆ หรือรากโกโบเฉือนเป็นแผ่นบาง เป็นต้น)

ประวัติและที่มา

บ้างก็ว่ามีต้นกำเนิดในช่วงกลางทศวรรษ 1600 โดยถือกันว่ามีรากมาจากบริเวณนางาซากิในเมืองนากายามะ ซึ่งเคยเป็นท่าเรือของการขนส่งทางเรือในแม่น้ำโมงามิ คนเรือที่รอผู้รับสินค้าได้ล้อมวงหม้อที่ริมแม่น้ำ แล้วต้มเผือกญี่ปุ่นจากหมู่บ้านโคชิโอะที่อยู่ใกล้เคียงกับสินค้าที่บรรทุกมา เช่น ปลาคอดตากแห้ง (โบดาระ) กินกัน ว่ากันว่าเริ่มใช้เนื้อวัวตั้งแต่ราวต้นยุคโชวะ

โอกาสและฤดูกาลที่รับประทาน

มักรับประทานในช่วงฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูหนาว ซึ่งเป็นช่วงเก็บเกี่ยวเผือกญี่ปุ่น “อิโมนิไก” ที่ครอบครัวและเพื่อนฝูงนำหม้อและวัตถุดิบไปทำกินกันที่ริมแม่น้ำ เป็นหนึ่งในกิจกรรมประจำปีของจังหวัดยามางาตะ เทียบเท่ากับงานเลี้ยงปีใหม่และงานเลี้ยงส่งท้ายปี

วิธีรับประทาน

ในงานอิโมนิไก จะทำและรับประทานในหม้อที่นำไปที่ริมแม่น้ำ การใส่เส้นอุด้งลงในหม้อเมื่อเครื่องเหลือน้อยเพื่อปิดท้ายมื้อก็เป็นวิธีกินที่นิยมกันทั่วไป ระยะหลังยังมีวิธีกินที่เติมก้อนแกงกะหรี่ลงไปด้วย

วัตถุดิบและวิธีทำแตกต่างกันตามภูมิภาคและครัวเรือน ข้อมูลนี้ไม่ใช่คำแนะนำด้านวัตถุดิบ ภูมิแพ้ หรือข้อจำกัดด้านอาหารของร้านใดร้านหนึ่ง