ซากาตะราเม็ง

วัตถุดิบหลัก

นิโบชิ (ปลาซาร์ดีนตากแห้ง), คมบุ (สาหร่ายเคลป์), ปลานกกระจอกย่างตากแห้ง, เส้น

ประวัติและที่มา

กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากชินะโซบะที่ชาวจีนคนหนึ่งนำเข้ามาในปีไทโชที่ 15 (1926) และเมื่อเทคนิคนั้นได้รับการสืบทอด ร้านราเม็งในเมืองก็เพิ่มขึ้น ตั้งแต่ราวปี 2013 ได้ชูราเม็งเกี๊ยว (วันทันเมน) เป็นจุดขายของราเม็งซากาตะ และในปี 2023 ได้รับการรับรองเป็น "อาหาร 100 ปี" ของสำนักงานกิจการวัฒนธรรม

โอกาสและฤดูกาลที่รับประทาน

เป็นที่รักในฐานะโซลฟู้ดของชาวเมือง ในเมืองนี้บางครั้งก็กินราเม็งทั้งมื้อเช้า กลางวัน และเย็น ตอนกลางคืนยังมีราเม็งที่เสิร์ฟในร้านอิซากายะด้วย

วิธีรับประทาน

นำเส้นที่ร้านทำเองมาใส่ในน้ำซุปใสรสโชยุ และยังเป็นที่รู้จักในราเม็งเกี๊ยวที่ใส่เกี๊ยวแผ่นบางจนมองทะลุได้ แม้ขนาดปกติก็มีปริมาณเส้นค่อนข้างมาก

วัตถุดิบและวิธีทำแตกต่างกันตามภูมิภาคและครัวเรือน ข้อมูลนี้ไม่ใช่คำแนะนำด้านวัตถุดิบ ภูมิแพ้ หรือข้อจำกัดด้านอาหารของร้านใดร้านหนึ่ง